تفاوت بین قالب گیری تراکمی تزریقی متوالی، تنفسی و{0}}همکار چیست؟

Injection Compression Moulding/icm شکل پیشرفته ای از قالب گیری تزریقی معمولی است. این نسبت طول جریان/ضخامت دیواره قطعات قالب‌گیری تزریقی را افزایش می‌دهد. از نیروی گیره و فشار تزریق کمتری استفاده می کند. استرس مواد داخلی را کاهش می دهد. و بهره وری فرآوری را افزایش می دهد.

قالب‌گیری فشاری تزریقی برای انواع محصولات ساخته شده از پلاستیک‌های مهندسی گرمانرم، مانند قطعات منحنی بزرگ، دیواره‌های{0} نازک، قطعات کوچک، لنزهای نوری و قطعاتی که به مقاومت خوبی در برابر ویژگی‌های حمله نیاز دارند، مناسب است.

ویژگی اصلی قالب گیری تزریقی این است که فضای حفره قالب را می توان به طور خودکار با نیازهای مختلف در مقایسه با فرآیند قالب گیری تزریقی سنتی تنظیم کرد.

    For example, it is possible to close the mold guides before the material is injected into the cavity, while the cavity space is expanded to twice the finished wall thickness of the part. In addition, the size of the cavity space can be controlled during or after the material is injected, depending on the operation, to match the injection process, to keep the polymer under proper pressure, and to compensate for material shrinkage.

بسته به هندسه قطعه تزریق شده، الزامات کیفیت سطح و شرایط مختلف تجهیزات تزریق، چهار بخش حفاظت از انقباض تزریق وجود دارد که می‌توان از بین آنها انتخاب کرد. آنها عبارتند از: ترتیبی; کواکتیو، تنفس و فشار جزئی.

icm متوالی (seq-icm)

فرآیند قالب گیری تراکمی تزریقی متوالی که در آن عملیات تزریق و فشار دادن حفره های قالب با هم به صورت متوالی انجام می شود. در ابتدا راهنمای قالب کمی بسته شده و فضای حفره ای حدود دو برابر ضخامت دیواره قطعه وجود دارد. هنگامی که رزین به داخل حفره قالب تزریق می شود، قسمت متحرک قالب فشار داده می شود تا کاملا بسته شود و پلیمر در داخل حفره فشرده شود.

در طی این فرآیند، یک مکث در جریان پلیمر و یک لحظه استراحت بین اتمام تزریق و شروع فشرده سازی وجود دارد که ممکن است بسته به رنگ ماده پلیمری، یک خط جریان در سطح قطعه ایجاد کند. همچنین ساختار بافت و نوع جنس قطعه در حال قالب گیری. فرآیند به این صورت انجام می شود. این icm را می توان با استفاده از دستگاه نوع میل لنگ انجام داد.

Co{0}}ICM فعال (sim-icm)

مانند icm متوالی، نوع معمولی icm با یک راهنمای قالب کمی بسته شروع می شود، با این تفاوت که قالب همزمان با تزریق مواد به داخل حفره شروع به فشار دادن و اعمال فشار می کند. پیچ اکستروژن و حفره قالب ممکن است در طول دوره حرکت همزمان دارای تأخیر s2 یا s2 باشند.

از آنجایی که جلوی جریان پلیمری همیشه در حالت جریان ثابت است، مکث و آثار جریان سطحی را مانند فرآیند seq-icm نشان نمی‌دهد.

از آنجایی که هر دوی این روش ها در ابتدای عملیات فضای حفره بزرگی را به جا می گذارند و قبل از اینکه پلیمر مذاب به داخل حفره تزریق شود و با فشار جهت دار مواجه شود، ممکن است در اثر گرانش ابتدا به سمت پایین حفره جریان پیدا کند و ممکن است به شکل نامطلوبی ایجاد شود. حباب به دلیل حالت موقت بدون فشار.

علاوه بر این، هر چه ضخامت دیواره قطعه بیشتر باشد، فضای حفره بزرگتر خواهد بود و طول جریان بیشتر، دوره زمانی بسته شدن کامل قالب را افزایش می دهد که همه این موارد ممکن است پدیده فوق را تشدید کند.

Breath-icm (breath-icm)

با تنفس{0}}ICM، قالب در ابتدای تزریق کاملاً بسته می‌شود. در نتیجه پلیمر به محض تزریق تحت فشار باقی می ماند. این بر مشکلات احتمالی که می تواند با دو روش فوق الذکر رخ دهد غلبه می کند. همانطور که پلیمر به داخل حفره تزریق می شود، قالب به تدریج از هم جدا می شود و فضای حفره بزرگتری ایجاد می شود، در حالی که پلیمر در حفره همیشه تحت فشار است.

همانطور که ماده به یک حفره کامل نزدیک می شود، قالب شروع به عقب راندن می کند تا زمانی که کاملاً بسته شود، به پلیمر اجازه می دهد بیشتر فشرده شود و به ضخامت نهایی مورد نظر قطعه برسد. حرکت فوق بین حفره های توسعه یافته قالب را می توان با کمک فشار تزریقی که از پلیمر تزریق شده به داخل حفره می آید یا یک حرکت از قبل برنامه ریزی شده دستگاه قالب گیری تزریقی حاصل شد.