قالب گیری تزریقی به کمک گاز چیست؟

اصل: قالب‌گیری تزریقی به کمک گاز سیستمی است که در آن یک گاز بی‌اثر (معمولاً نیتروژن) از طریق یک سیستم کنترل فشار تقسیم‌بندی شده مستقیماً به پلاستیک پلاستیکی شده در حفره قالب تزریق می‌شود و باعث می‌شود که انبساط داخلی قسمت پلاستیکی باعث ایجاد توخالی شود، اما همچنان سطح محصول را دست نخورده نگه می دارد.

قالب‌گیری تزریقی به کمک گاز را می‌توان نوعی از قالب‌گیری با ضربه توخالی در نظر گرفت، که شامل تزریق یک درصد دقیق اندازه‌گیری شده از پلاستیک مذاب به داخل حفره قالب است، فرآیندی که به نام" زیر تزریق"، و سپس تزریق حجم و فشار معینی از گاز نیتروژن با فشار بالا به طور مستقیم به پلاستیک مذاب. گاز توسط مذاب پلاستیک احاطه شده و در جهت کمترین مقاومت پخش می شود.


با توجه به اینکه قسمت دیواره قالب پلاستیک کم است، ویسکوزیته سطح بالا است، در حالی که تولید قسمت های ضخیم تر از مرکز دمای مذاب پلاستیک بالا است، ویسکوزیته کم است، بنابراین گاز به مرکز آن آسان است. نفوذ و تخلیه مذاب پلاستیک، در قسمت ضخیم محصول برای تشکیل کانال هوا، و تخلیه گاز پلاستیک مذاب و فشار گاز به انتهای قالب تا پر شدن از حفره قالب، در فاز خنک کننده گاز فشرده بر روی مذاب پلاستیک برای حفظ فشار برای پر کردن انقباض. پس از خنک شدن و جامد شدن محصول، گاز خارج شده و سپس قالب باز شده و خارج می شود.

دو روش اصلی قالب گیری تزریقی به کمک گاز به شرح زیر وجود دارد.

(1) روش تزریق گاز بسته (SEALED INJECTION GAS).

این روشی برای تزریق مستقیم گاز به داخل حفره قالب است تا پلاستیک تمام شده توخالی شود. نیازی به استفاده از شیر برقی نیست، فقط یک پردازش قالب ساده، نازل گاز کمکی نصب شده در قالب است.

در یک قالب بسته به نیاز همان محصول می توان یک یا چند مکان برای تزریق گاز وجود داشته باشد که نتایج خوبی را می طلبد و انعطاف بیشتری در طراحی محصول ایجاد می کند.

2) روش گاز قابل تزریق از دستگاه قالب گیری تزریقی (IN-GAS NOZZLE).

یک نازل تزریق گاز بسته مخصوص روی دستگاه قالب گیری تزریقی قابل نصب است.

استفاده از فناوری قالب گیری تزریقی به کمک گاز دارای مزایای زیر است.

آزادی طراحی

قطعات پلاستیکی پیچیده را می توان در یک جزء مونتاژ کرد.

امکان ترکیب قطعات جدار ضخیم و نازک در همان قسمت.

استفاده از توخالی"تقویت" قطعات استحکام آنها را افزایش می دهد.

بهبود کیفیت قطعه

اعوجاج و تغییر شکل کمتر به دلیل کاهش ریز انقباض.

از بین بردن علائم انقباض.

کاهش تعداد نقاط تزریق و در نتیجه تعداد امواج و خطوط همجوشی.

کاهش هزینه های تولید

کاهش وزن کل قطعه تمام شده به دلیل کاهش ضخامت دیواره.

کاهش زمان سرمایش و زمان چرخه به دلیل ضخامت دیواره کوچکتر.

هزینه های مصرف انرژی کمتر به دلیل نیروی گیره و فشار نگهداری کمتر.

کاهش هزینه های مونتاژ به دلیل یکپارچگی قطعات.

کاهش هزینه های سرمایه گذاری

با توجه به فشار تزریق کمتر، فشار گیره دستگاه قالب گیری تزریقی را می توان کاهش داد و می توان از تناژ کمتری از دستگاه قالب گیری تزریقی استفاده کرد.

با توجه به فشار تزریق کمتر، هزینه ساخت قالب کاهش می یابد.

فشار تزریق کمتر باعث کاهش سایش و پارگی قالب می شود و در نتیجه هزینه نگهداری را کاهش می دهد.